Busbouw Update #8; Kopen Kopen Kopen!

Door TunderNerd op maandag 30 december 2019 13:01 - Reacties (14)
Categorie: busbouw, Views: 4.540

De afgelopen kerstdagen was ik drukker met dingen opeten, dan dingen fixen. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat u met mij mee deed, afijn: vandaar uw vertraging. Nu half Nederland (inclusief ikzelf) met een hoog zwanger buikje op de bank ligt, is het tijd om het een en ander voor jullie op papier te zetten.

Een stukje historie: de T3 is gebouwd van 1979 tot 1990. 2 kleine uitzonderingen: in Oostenrijk is tot 1992 doorgegaan met de productie. In Zuid-Afrika maakten ze het helemaal bont: tot 2003 rolde er dit “oude” busje gloednieuw van de band. Gaande de productie zijn er langzaam wat dingen veranderd. Een van de belangrijkste punten: de eerste bussen waren niet verzonken. Dit betekent: op de metalen delen zat geen laagje zink. Nu zinken de bussen eveneens als je ze in het water flikkert, maar daar gaat het niet om. Deze hele inleiding eindigd in de roestduivel. Een verzonken bus heeft veel minder last van roestvorming. Voor mij de grootste reden om een late 88-er te kopen. Zo weet ik zeker dat ik een verzonken bus heb, en zou ik dus minder roest moeten hebben.

Her en der heeft Thea wel een plekje, tot serieuze plek. Iets wat mij vrij direct opviel: in de voor cabine ligt een rubberen mat. Als hier water onder komt kan het niet meer weg. Een kleine lakbeschadiging geeft direct het startpunt voor roest. Het is dan ook een bekende plek van dit type, en dient goed in de gaten te worden gehouden. Thea was hier flink aangetast, ik durfde er niet meer met het volle gewicht op te gaan staan. Reden voor een externe ingreep! Ze heeft een weekje mogen logeren bij een teammaatje die verdacht goed auto’s spuit, last, en streelt.

Het is wat gek om opeens geen oranje kasteel voor je huis te hebben staan. Haar “ uitje” bij de schoonheidsspecialist kreeg bij het vinden van een 2e gat (u leest dit goed, gat) meer weg van een plastisch chirurgische ingreep, toen deze ook moest worden gelast. Maarrrr, alles dicht en gespoten, Thea kan weer even mee! Wel meldde ze dat dit bezoek zo goed was bevallen dat ze snel nog een keer terug wil (ja, het is en blijft een dure hobby). De vernieuwde instap:




Vorige blog heb ik een heel stuk over de indeling getikt en getekend. Iemand maakte terecht de opmerking “koop een kachel!”. Surprise! Ik heb een kachel gekocht. Natuurlijk niet een off the shelf die het gewoon doet. Dat zou saai zijn; Je bent tweaker of je bent het niet! Via BVA kwam ik een echte webasto Diesel kachel tegen, en deze staat nu te wachten op zijn installatie. Ik ben reeds naar een inbouwer gegaan, en enigszins geschrokken van de prijs. De kachels zelf zijn nieuw ernstig duur (reken op 1500 euro), inbouwen kost je zeker 700,- ekkies. Zoals ik al zei, het is en blijft een dure hobby. Ik twijfel of ik het zelf ga doen, of de kerstbonus investeer. Ik ben een electra jongetje, en diesel wil ik liever niet mee etteren. Het schijnt brandbaar te zijn, ofzo.

Ondertussen is de geluidsdemping over het motorcompartiment aangebracht. Dat waren die gekke rubberen matten. Installatie is zwaar werk doordat ze enorm stug zijn



Het verschil is oorverdovend (maar dan dus niet, afijn, je snapt het). Opeens kan ik voor weer mijn eigen gedachte horen! Wel valt direct de matige kwaliteit muziek op, en ook de blower voor is er niet helemaal meer mee eens. Bij lagere toeren begint het lager te piepen: niet heel gewenst als je een reis plant van zo een 6 uur. Een andere blower is besteld, al wordt het uit- en inbouwen een enorm gevecht. Het hele dashboard moet er dan uit. Ik ben er wat bangig voor. Voor de geïnteresseerde: Trek is een bus uit elkaar


Qua matige kwaliteit muziek: bij de aankoop van Thea zat er een prachtige CD in: Golden Earing - Naked Truth. Op dit moment heeft de radio nog nooit een andere CD gezien, ik heb slechts Spotify (en dat schijn je niet op CD te kunnen krijgen). Het geluid is ook niet om over naar huis te schrijven, dus de versterker gaat plaats maken voor iets met bluetooth + USB + Aux. De speakers zijn al uitgezocht: de Rockford R1525X2 schijnen behoorlijk goed te zijn. Ik hou mij aanbevolen voor aankooptips! (13 cm!). Er wordt nog getwijfeld over een Sub onder de bijrijdersstoel, Shake it babe!

Die bijrijdersstoel zit er as-we-speak niet in, eerst het schot tussen de bestuurders en achterbank uitzagen. Dit is het laatste puntje slopen (wat we ergens deze week verwachten), en dan begint het leukste deel: bouwen! Wel begint de vrouw te klagen over het gebrek aan een 2e voorstoel. Ik vond het al zo rustig voorin…

Volgende week echt beginnen met bouwen, als dat maar goed gaat.... Senior staat in ieder geval ook al te trappelen!

Cheers!

Tunder

P.s. Meer foto’s van Thea? Zie d’r shinen op haar. https://www.instagram.com/Thea_Komt_Ooit/[url]Instagram[/url]
Waarom? Makkelijker foto's posten voor ons, meer updates voor jullie.

Busbouw #7, Nee je hoeft (nog) niet naar huis vannacht...

Door TunderNerd op maandag 16 december 2019 12:45 - Reacties (11)
Categorie: busbouw, Views: 2.776

Update 7,5

Het grote busproject is langzaam maar zeker in de opbouwfase gekomen! Het slopen was vermakelijk, het schoonmaken verschrikkelijk, het bouwen zal een stuk leuker worden. Nadat vorige week de achterbank is geïnstalleerd was ik al een blije puppy: we kunnen er weer in slapen! Dit wordt natuurlijk alleen maar meer. Echter….

Is er binnen huize Tunder de nodige veranderingen aan de gang! Ik heb vorige weken besloten om mijn huidige huis te verkopen. Nu dacht ik “bordje er op en goan!”, blijkt in de praktijk toch wat anders te verlopen. De afgelopen 2 weken ben ik dan vooral bezig geweest met kasten schilderen, zooi opruimen, dingen weggooien, nog meer zooi opruimen en nog meer weggooien. Tip voor alle studenten: ga NOOIT hobbyen in de elektronica. Elk losse weerstand, condensator, en transistor “ kan je nog wel gebruiken!”. De vrouw heeft bijna dwangmatig achter mij aan gerend met een vuilnis zak, en ik heb mezelf meerdere avonden in slaap gehuild (bij spreken van wijze). Er is helaas weinig aan Thea gedaan. Inderdaad wel iets…

Maar eerst over de achtergrond! Ik had al eens eerder aangegeven dat ik een buitensporter bent (en mocht je dat niet meer weten, blog #1!). Ik was 2 jaar geleden samen met mijn kanoclubje in Oostenrijk, Wild-Alpen. En daar zag ik hem voor het eerst staan: een heuse T3 in volledige buitensport editie. Niet wetende dat dit een Synchro was: 4 wiel aangedreven op een wat ouderwetse manier. HEEL veel bewegende delen die allemaal stuk gaan en ook nog eens heel zeldzaam zijn. Maar zeg nou zelf, dit smoeltje, noppenbandjes, HEBBUH!



Van hieruit is waarschijnlijk de liefde voor de T3 ontstaan. Een aantal koude nachten in de Alpen (waar ik zo nu en dan ook mijn matje vergeten was) heeft de “urge” voor wat warmers vergroot. Stiekem begon ik al rond te kijken naar busjes, maar echt serieus was het nog niet. Een jaar later ben ik mijn vriendin tegen gekomen. Deze editie is gezegend met een hemelse glimlach en duivelse koude voeten. Ook een positieve houding tegen avontuur, maar een veto op tenten. toevallig had net een maatje een T4 gekocht. We besloten deze voor 2 weken te huren “om te kijken of het wat was”. Dat was het zeker, doch was de herrie niet te hakken. Van het een kwam het ander, en plots stond Thea daar.

Over Thea gesproken, de indeling. De bus zelf is +- anderhalf meter breed (binnenmaat), en een meter of 4,5 lang. De achterkant wordt “opgegeten” door het motorblok + matras. Het bank/bed is extreem breed: hierdoor passen er aan de zijkant geen kastjes meer, PANIEK! Waar gaan we nu de spullen laten? Voor een goed ontwerp heb je een pakket van eisen nodig, en deze was als volgt:


Ik wil 2 weken volledig onafhankelijk weg kunnen met 2 man

Dit geeft een heleboel sub eisen, zoals: water! Je wilt minimaal 2 liter water per persoon per dag. Dat geeft 28 liter als absoluut minimum. Ook stroom is een ding: 2 accu’s is een must (een tikje lullig wanneer je liefje de accu leeg trekt met de telefoon, en je vervolgens strand in de rimboe). Een zonnepaneel is geen must, maar zou heerlijk zijn (we zijn nog op zoek). 2 gaspitjes, een beetje werkruimte, koelkastje, Ce Ca!

Wegens restwaarde geen vast bed, huidig 5 zitplaatsen behouden

Ik zie een hoop mensen busjes ombouwen met vaste bedden. Das grappig, totdat je meer dan 2 personen wilt vervoeren. Van nageslacht tot vrienden; je komt altijd die extra stoelen te kort. Ook is het desastreus voor je restwaarde.

Binnen de bus moet het mogelijk zijn om (bord)spelletjes te spelen

Los van verstoppertje en tikkertje, spelen we ook wel eens bordspelletjes. Lees: het halve huis staat er vol mee. Ik verwacht zeker in Noorwegen de nodige regen. Het is fijn om ook een dag in de bus te kunnen bivakkeren.

Hoe lichter, hoe beter
en dan hebben we het niet over de kleur. Ze is al een zwaarlijvige dame (1850 kg), en elke kilo extra moet je ook de berg op sleuren. Het arme Audi blokje….

Ik wil binnen in de bus van de bestuurdersstoel naar mijn bed kunnen lopen

Een combinatie van lui, praktisch, en goed voor de restwaarde. Deze kan geschonden worden.

Dus….
Het ontwerp zoals die nu ligt.



Zoals je ziet voldoe ik aan alle eisen! Het tafelblad is multifunctioneel: ik kan er keuken werkruimte van maken (en de doorloop van voor naar achter mee blokkeren), of op de draaibare arm monteren voor games / ontbijt op bed (hint hint hint). Er is een kleine koelkast aanwezig, en de bovenkant gebruiken we als opslag. Ik zie nu alleen maar voordelen.

Feedback graag!

Cheers!

Tunder

p.s. Heb je thea al zien shinen op haar Insta? www.instagram.com/thea_komt_ooit/ Kom ons volgen :)

Busbouw #6; Geef mij nu je bank....

Door TunderNerd op vrijdag 6 december 2019 20:10 - Reacties (11)
Categorie: busbouw, Views: 3.532

Dag lieve kijkbuiskinderen!

Jullie hebben mij allemaal natuurlijk verschrikkelijk gemist. Mijn fade-out duurde iets langer dan de geplande 2 weken; het boefje in mij kwam los en maakte er pardoes 3 van. Maar genoeg gemeta-ed (als dit woord nog niet bestaat en jullie begrijpen het, wil ik het nu alvast claimen), let's talk bus-iness!

Een korte recap: (of toch niet, je leest de blogs maar terug). Bus is gekocht, van binnen leeg, en van buiten redelijk prima. Onderdelen liggen te trappelen van ongeduld op zolder, maar eerst de basis! Aangezien ik +- 180 hele brutale centimeters kwijt moet in het bed én de vrouw nogal graag dwars uit ligt (het had een Fries kunnen zijn), vond ik het een prachtig idee om een bed van 1,50 breed te kopen. Voor jullie informatie: dat is de hele breedte van Thea. Verloopblokjes voor montage en bouten lagen klaar, maar waar moeten die precies?



De bank moet “zwevend” gemonteerd worden. Hij zit slechts aan de zijkanten van de bus vast: de vloer blijft dus vrij. Om dit voor elkaar te krijgen hebben zit in de zijkanten bevestigingsgaten. Nou ja, gaten, de zijkanten van de T3 is werkelijk een wonderlijk visueel spektakel: er zitten een paar duizend gaten in als “pre configuratie”. Alsof er een dwerg met de perforator door de bus is gerend. Het idee was “om gemakkelijk opties te installeren” zoals camper banken, extra banken, en ehhh, andere soorten banken? Praktijk is dat je zonder een goede handleiding geen idee hebt in welk gat je hem moet stouwen. De bouten voor de bank dan hè…

Samen met senior een dag geplanned. Die zag de bui al hangen en nam naast de gereedschaps voorraad, ook twee lasapparaten mee. Waarom? Omdat het kan, en omdat om een of andere reden één nooit genoeg is. Met zijn tweeën tillen we voorzichtig de bank op de juiste positie. Aan de niet schuifdeur kant (links) vinden we pracht gaten. Uitgelijnd en wel komen we redelijk goed uit. Aan de andere kant (rechts) vinden we dezelfde maat gaten maar… we kunnen er met geen mogelijkheid aan de achterkant bij. De zijstijlen zijn volledig dichte buizen waardoor er geen moer achter kan. Zoals de vrouw al opmerkte: “Las-tig” (voor deze woorgrap kreeg ze een gele kaart, en voor straf moest er een appeltaart worden gebakken. We wachten nog steeds schat! )

De linker gaten waren wel bereikbaar van achter maar het plaatwerk zelf is niet het dikste ter wereld, het zou leuk zijn om daar een grote ring achter te zetten om de krachten enigszins te verdelen. De bouten, bij de achterbank gekregen samen met de verloopstukjes, zijn ook nog een andere spoed. Dat is dure taal voor “als je naar de bouwmarkt gaat passen alle moeren die je daar koopt niet”. Voordat het lassen start gaan we eerst op jacht naar onderdelen.

Er zit vlak bij mij een werkelijk prachtige garage. Je ziet daar de meest wanhopige krotten naartoe worden gebracht. Met en zonder achterdeuren, soms de amsterdammertjes nog om de bumper gebogen, en minimaal 20 jaar oud. Vervolgens staan ze met vijf man om en in de auto; één fluistert lieve woordjes in de injectie, de tweede masseert de startmoter, terwijl nummer drie met een strenge blik de ontsteking in de gaten houdt. Hoe ze het doen weet ik niet (ik verdenk nummer vier en vijf van magie), maar vaak wekken ze de patiënt weer tot leven. Dit gaat vaak gepaard met grote rookwolken en stotterende cilinders: prachtig! Vergis u niet: ze zijn weliswaar niet zo hip en opgeruimd als de moderne garage: er stroomt olie door de mannen de aderen, zweten koelvloeistof, en brengen de koffie op smaak met een scheutje diesel. Ook zijn ze bijzonder gezellig en vinden ze altijd tijd om te helpen.

Op de bonnefooi stiefelen we naar binnen. Bij uitleg wat we precies zoeken krijgen we de woorden “wij zijn heel erg druk, daar staat de bak met materialen: succes met zoeken!”. We kijken elkaar even aan, meent hij dit? Blijkbaar wel, en wij zijn de beroerdste niet. Dan doen we dat maar, toch? Ik wist niet dat er zoveel verschillende bouten moeren en schroeven waren. Alles is 2e hands; maar wie wat bewaard die heeft wat! We vinden na een minuutje of 10 spitten de juiste spullen en komen terug voor het afrekenen. Hij kijkt even op “Jullie komen uit de buurt toch? Neem maar mee, komt wel goed”. We kijken elkaar nog een keer aan, hem nog een keer aan, en worden zowaar weggestuurd. Dan leggen we wel ergens een paar Eu neer, en we bedanken de man nogmaals hartelijk. Ik ben niet snel uit het veld geslagen, maar dit bezoekje sloeg alles. Ze bestaan nog, de goede mensen! Daarnaast is nu ook het lego pakket compleet, lets build!

Eerst maken we 2 blokjes hout waarmee we de bank kunnen ondersteunen. Vervolgens hangen we rechter bevestigen we de bank aan de linkerkant met behulp van de zojuist gekregen moeren en ringen. Dan komt nu het leukste deel: bakken en braden. Om vonken geen kans te geven in de bekleding worden natte doeken over de bank gelegd. Vervolgens vouwt Senior zich origami in de bus en begint te sputteren; tegensputteren wel te verstaan. De houding is dusdanig onmogelijk dat zijn oude lijf (hoi pap) licht protesteert. But he gots the job done!



Thea is nu een bus met een heuse achterbank. Het kost je een dag, maar we zien het weer zitten (ha-ha). In tegenstelling van vorige blogs eindig ik nu positief. Je kan nu dus ook stoppen met lezen want er komt geen cliffhanger, spannend einde, of leuke rebus. Er komt geen Sinterklaasgedicht, er komt niks meer. Misschien een tipje van de sluier: volgende keer hebben we het over de indeling. Maar verder? Verder ga ik het nu gewoon afsluiten met een mooi einde, een bus met een bank!

Cheers!

Tunder

Busbouw #5; Roest, zweet, en tranen

Door TunderNerd op maandag 18 november 2019 14:14 - Reacties (10)
Categorie: busbouw, Views: 3.720

Thea is kaal; helemaal leeg. Dit heeft de nodige gevolgen:
  • Nu ze flink stuk lichter is, komt ze zowaar met het verkeer mee
  • Nu alles open is veranderd ze in een flinke echo tombe.
Vooral dit laatste zit mij goed dwars: ik ben destijds voor een T3 gegaan omdat het motorblok achterin ligt, en ze daardoor een stuk stiller zijn dan de T4’s. (Voor de slimmeriken die nu een T5 / T6 voorstellen: ik ben nog steeds trots eigenaar van 2 nieren…)
De oplossing voor het geluid is relatief simpel: isoleren! Na heel wat woeste google avonden ben ik er achter gekomen dat:
  • De meeste warmte isolatie doet ook geluidsisolatie
  • De meeste geluidsisolatie is niet een fantastische warmte isolator.
Met andere woorden: het wordt een 2 traps raket: de wanden gaan in het ArmaFlex: waterafstotend, 2 cm dik rubberen matten. Door de gewichtstoename gaat de eigen frequentie van de wanden ook flink naar beneden, en zou het minder moeten rammelen. Ook is het oppervlakte zacht wat echo’s tegen zouden moeten gaan. Om Thea’s kamer concert echt te vermoorden gaan er reckhorn alubutyl matten op de vloer boven de motor. Dit zou geluidsgolven vertragen, opvreten, en terugkaatsen: de juiste munitie om Thea’s muzikale aspiraties flink in te dammen.
Het is leuk om een hoop onderdelen te bestellen, het is minder leuk dat je al deze onderdelen ook ergens kwijt moet. 2 x 15 meter isolatie rubber, 2 x 5 meter geluidsisolatie. Een achterbank. De oude voorbank. Mijn huis begint een binnenste buiten van Thea te worden. Maarrr genoeg proza, er moet gewerkt worden!

Het zonnetje schijnt, Thea rookt blauw, de bus moet af en het liefst een beetje gauw! Samen met de vrouw beginnen we met poetsen. We willen alles op een schone droge ondergrond plakken: dan hecht het beter, roest het niet, en het ruikt vast ook een stuk aangenamer.
Mocht je ooit net zo op je hoofd vallen, een T3/ iets anders incourant kopen, en een kilometer olie uit moeten bikken volgt er nu een tip: Ga naar de Wibra (ja dat bestaat) en koop Dusti (nee, dit komt niet van Curacao). Het spul is werkelijk fantastisch in het oplossen van vettigheid. Het ruikt echter wel iets chemisch... Na een uurtje in de walm ga je spontaan kumbaya sessies organiseren. Mocht je dit niet geloven: ik heb nog nooit iemand zo blij zien schoonmaken:



De isolatie is zelf klevend. Dat is handig, want dan heb je geen lijm wat je fout kan doen!... Dachten we…. Het kleeft werkelijk belachelijk goed. Als het eenmaal ergens vast zit krijg je het van je lang-zal-ze-leven er niet meer van af. Wij begonnen vol goede moed met een groot stuk voor een zijwand. Dat zouden we dan iets in de hoek schuiven voor optimale aansluiting. Deze illusie werd ons vakkundig ontnomen: zo snel de beschermlaag van de plaklaag af gaat houd het overal aan vast en blijft het langer hangen dan de schoonmoeder in wintertijd. Het is pure ellende, en de krachttermen echoën nog na in Thea. Het zit er nu voor 50% in, en om te zeggen dat ik er heel erg veel zin in heb om het af te maken?

Terwijl we rustig aan het knutselen, plakken, poetsen, en vloeken waren wordt Thea heel wat heen en weer geschud. Uit pure angst en ongemak heeft ze dan ook een drupje olie op de weg laten vallen. Op dit moment zijn we nog op zoek naar de juiste maat Libresse (Tips?)

Bovenstaande alinea is natuurlijk pure ellende: ergens lekt ze heel zachtjes olie… en wie mag dat weer gaan repareren? Was ik nou maar backpacker…

Cheers!

Tunder

p.s. Volgende week komt er geen blog, wegens algehele drukte. Je kan natuurlijk Thea gewoon via Insta volgen om up-to-date te blijven :) https://www.instagram.com/thea_komt_ooit/?hl=nl

Busbouw #4, We staan stil, aan de overkant...

Door TunderNerd op maandag 11 november 2019 10:15 - Reacties (13)
Categorie: busbouw, Views: 2.816

Om de klifhanger direct stuk te maken: weer sta ik stil. Dit keer niet op een oprit, maar een afrit. In zekere zin een stuk “winst” ten opzichte van de vorige keer: het is nu dus wel gelukt om een stuk snelweg af te leggen. (Vorige keer: https://tunderklus.tweakb...w-3-waarheen-leidt-de-weg kwamen we niet verder dan de overkant...)

Voordelen van huidige stranding: het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, en ik heb nu wel een bak gereedschap mee. Eigenlijk kan ik er ook niet mee zitten: en ik leer Thea wat meer van binnen kennen, en als het echt fout is zit ik maar acht km van mijn ouderlijk huis af. Met iets te veel handigheid (het lijkt wel routine) trek ik de motorkap eraf, en zien we direct het probleem: zelfde kabel, maar dit keer is de soldering er vanaf geschut. Dit zijn de momenten om het Mac Gyver trainingsprogramma in de praktijk te brengen. Ergens vind ik een stuk speakerkabel, strip het met een hamer, en met een paar oude zeemansknopen bind ik alles zo strak mogelijk vast. Het is dan wel voor maar acht km: dit zouden wel is acht hele lange kilometers kunnen worden. Als de verbinding hapert en de pomp stottert veroorzaak ik waarschijnlijk meer schade. Gelukkig zijn relays inductief (ze slaan wat energie op) dus kortstondige verbrekingen van de kabel zal moeten lukken. Motorklep terugplaatsen, achterklep dicht, contactsleutel om… Vrolijk spinnend komt ze weer tot leven, en zonder een centje pijn eindig ik bij senior.

Nu kennen jullie vast allemaal moeders goed- en afkeurende blik. Toen ik dit project begon (de zoektocht) was vooral moeders hier minder enthousiast over. Nu ik daadwerkelijk de bus heb, de auto verkocht is, en ik ook elke dag werkelijk fiets (wie had dat verwacht van deze autofanaat) zijn de scherpe kantjes er wat van af. Mijn late aankomst, ik zou per uur reistijd een kwartier reparatietijd moeten inplannen, geeft de nodige vragen. De uitleg de nodige hilariteit. Blijkbaar stijgt de approval rating, er wordt zowaar niet gezucht of afwijzend geknikt.

We besluiten om de bekabeling te vervangen: Het is nu te kwetsbaar, slecht opgebouwd, en storingsgevoelig. Terwijl senior knip- plak- en kleurwedstrijd speelt, mep ik de hele inbouw uit elkaar. Achterstoelen er uit, kastjes door de midden, aanrechtblad weg, en zijwandjes moeten eraan geloven. Het voelt wat melancholisch, en bij elke hamerslag klinkt Thea een stukje holler

Nu denken jullie allemaal “oh, 2 man, beetje slopen, dat schiet vast op!”. Theoretisch helemaal waar: in een dichte garage zou je vast heel veel meters kunnen maken. Echter staan wij “gewoon” op de parkeerplaats, en het oranje gevaarte valt een tikje op. De hele buurt loopt uit, en spraakwaterval senior komt volledig aan zijn trekken. Soms heb ik het gevoel een kermisattractie te hebben gekocht.

Toch redden we het: de bus is helemaal leeg beneden! Bij het laatste houten schot, gemonteerd op de plaat die de cabine van het leefruimte scheiden, ontstaat er een hels gevecht met schroeven. Dolgedraaide, andere koppen, behang dat niet mee werkt. We staan met 2 man er vol gas aan te trekken, en Thea staat vrolijk te stuiteren. Met een daverende klap laat ook het laatste schot los. Wat ligt daar nou weer?

Wanneer je een huis/ zolder/ nucleaire schuilkelder bouwt kom je altijd op een aftimmer moment. Het kale beton is niet heel gezellig, en ook een plintje vrolijkt de boel flink op. Als je een ruimte aftimmert zorg dan altijd dat:
  • Het perfect aansluit, je wilt geen kieren waar rotzooi achter kan verzamelen
  • Het demonteerbaar is, als er rotzooi achter komt moet je het uit elkaar kunnen halen
Vooral punt 2 staat bij Senior erg hoog in het vaandel, en vandaar zijn afkeer voor kit (hier later meer over).
Bovenstaande punten heeft de vorige eigenaar overigens niet gerespecteerd. Wat je dan krijgt?!
  • Een extra glas
  • Een volledig messenset (dit is niet gedramatiseerd, ik heb letterlijk een heel messenset met houder er tussenuit getrokken
  • Een extra reisgenootje….

Cheers!

Tunder

p.s. Deze week is de blog wat kort omdat ik daadwerkelijk zo veel gedaan heb. Het hele sloopwerk was bij elkaar drie dagen duwen en trekken, maar niet interessant genoeg om daadwerkelijk meer over te schrijven.

p.p.s. Thea heeft Insta, en staat daar graag te shinen! Vind je het net zo leuk als ons, kijk dan mee :)
https://www.instagram.com/Thea_Komt_Ooit/