Busbouw Update #10; Beter laat dan ooit

Door TunderNerd op vrijdag 7 februari 2020 14:08 - Reacties (8)
Categorie: busbouw, Views: 4.341

Het is weer de hoogste tijd om een blog te posten. Ik bedoel, op dit moment komt de NS nog frequenter. Het is de nodige chaos in huize Tunder, maar ook het licht aan het eind van de tunnel is in zicht. Wat er allemaal aan de hand is?

First of all: het weer. Er is zoveel regen geweest, sociale verplichtingen, en natuurlijk het huis dat de verkoop in ging. Vooral dat laatste vrat tijd: het is me daar een partij werk om alles strak te krijgen! Als elektronicus heb ik een partij meuk waar je helemaal eng van wordt (die overigens reeds professioneel weggemoffeld is op zolder). En dan nog her en der schilderen, plantje hier, nieuwe spiegel daar. Afijn, het is allemaal gelukt! Iedereen heeft het overleefd, en het bod is geaccepteerd. Tunder gaat officieel verhuizen.

Maar, wat is er dan wel gelukt? Er was van alles besteld: flexibele zonnepaneel, omvormer + batterij lader, en de huishoudbatterij zelf. Maar ook de zekeringenkast, hoofdschakelaar: ik was helemaal klaar om een schokkende stap te maken. Echter hebben de Chinese vriendjes vakkundig mijn bestellingen geannuleerd. Tot zo ver het paneel en de omvormer. Dit is dubbel @#$%^&* aangezien de maatvoering nogal “problematisch” is. Ik heb eigenlijk 3 plekken waar panelen kunnen:
  • Voorop; 65 x 118. Vol in het zicht. LELIJK! Willen we niet. Wel de grootste oppervlakte
  • Achter Dakraam, middenin; 66,5 x 50. Ideaal, maar relatief klein
  • Achterop; 96 x 50,5. Loopt niet helemaal recht, maar ideale plek en lekker groot!
Nu zijn bijna alle panelen te groot: de breedte is vaak 54 cm, en dat kan ik niet kwijt! Zie bijvoorbeeld dit prachtmodel (nee, ik heb geen aandelen): een leuk panneeltje

Je begrijpt het al: ik zie het niet echt zonnig meer in. Ik wacht nog op stralend goed nieuws, maar op dit moment zit ik zon-der. Vooral een hoog rendement paneel voor achter staat fier op mijn verlanglijstje.
Om de pijn wat te verzachten: De batterij is wel aangekomen. Een kleine 52 Ah 12 volt, AGM jongen die precies onder de bijrijders stoel past. Bekabeling, here we come! Jammer dat we er nog helemaal NIKS mee kunnen. Bah.

Verlichting?! Verlichting! De standaard lampjes in de zijkant, die je normaal de bijrijder gebruikt om de bestuurder te verblinden, heb ik ook omgezet naar LED’s. Achterin is nu precies genoeg licht om je ‘s avonds details te kunnen onderscheiden. Een lampje wisselen klinkt misschien kinderspel ( en dat zou het ook moeten zijn), de kabels zijn allemaal zo verrot dat er geen contact goed te krijgen is. Plug en Pray is hier uitgevonden. Ik ben van plan om deze kabels nog “even opnieuw te trekken”, aangezien de plaatselijke disco jaloers is op mijn knipperinstallatie. Voor in het dashboard heb ik ook LED’s binnen, gezamenlijk met een nieuwe blower. De huidige verlichting is dusdanig zwak dat ik het plan had om braille op de snelheidsmeter te plaatsen. Gelukkig gaat Thea net aan 100, en is elke snelheidsboete een prestatie op zich.

Maar Tunder, wat een verhaal vol wrok, is er dan helemaal niks succesvol en leuk afgesloten?
Nou, daar wilde ik mee eindigen. Maar aangezien jullie allemaal zo aan het zeuren zijn… Thea’s eerste tripje is een feit!
Of ik mee wilde een groep begeleiden om op de Belgische rivieren te kajakken. Er was eigenlijk begeleiding te kort, en de aanwezige maakten een gezellige groep. Natuurlijk kan ik op dat soort momenten enorm goed NEE zeggen, zeker met het werk aan het huis / bus nog voor de boeg. Iets te laat realiseerde ik mij dat ik mijn auto toch echt had verkocht, en mijn maatje waarmee ik zou rijden geen vervoer had. Conclusie: Thea moest aan de bak. Het moest er een keer van komen… Spannend? JA!

Ze heeft me 2 keer laten staan, beide het zelfde probleem & goed op te lossen. Maar toch… Om er nu 800 km bij te gaan zetten? Durf ik dat aan? Er is al ja gezegd, dus heb ik een keuze? Dan maar zo goed mogelijk voorbereiden op mogelijke problemen. Als zijnde bedreiging heb ik de volledig gevulde gereedschapskist in de bus gezet; het gaat mij niet gebeuren dat ik spullen mis. Ook de oude originele matrassen van zolder gehaald en in de achterbak gegooid. Mochten we stil vallen, hebben we in ieder geval 2 bedden in de bus. Slaapzakje er bij, eten en drinken: ik zou 2 dagen in Thea kunnen bivakkeren mocht er echt iets fout gaan: tijd zat voor de hulptroepen om te arriveren. Of ik niet gewoon een lidmaatschap op de ANWB had kunnen nemen? Perhaps…

Bepakt en bezakt rijden we die ochtend weg. Thea heeft het koud en drinkt dorstig extra diesel uit de choke. Wij hebben het ook koud, maar diesel drinken leek ons niet het goede remedie. We komen al snel voorbij het punt waar ze er voor het eerst mee stopte. Maar niet vandaag! De choke is inmiddels dicht, en we bidden voor elk beetje warmte dat de kachel ons schenkt. Buiten is het 3 graden, binnen krijgen we het niet warmer dan 16. Het belang van thermische isolatie is mij duidelijker dan ooit geworden. Toch spint ze vrolijk de A2 af naar beneden. En nog voor ik er erg in heb rijden we onder in Limburg. O god heuvels…

De eerste glooiing ontstaat. Ik vraag mij af wat er sneller stijgt; onze hoogte of mijn bloeddruk. Vol gas wordt de eerste berg bedwongen zonder een centje pijn. Nog steeds rijden we 90, het oude Audi blok roffelt er net zo vrolijk op los als voor de klim. 1-0. Yet another 20 to go. Na een kwartier beginnen ook de waarschuwingsborden, of zoals ik ze voel, de bedreigingsborden. “ 5%”, “8%”. De borden waar ik als automobilist nauwelijks naar keek, laat staan bij stil stond, gaven me nu de angst om daadwerkelijk stil te komen staan. Gelukkig komt de bijrijder met geruststellende woorden “Ik weet nog wel het oude campertje van Jos. Die hebben we nog omhoog moeten duwen! Mooi was dat man, en wat een tijden”. Precies wat ik nodig had. Thanks.

Ook de heuvels in de Ardennen vormen geen noemenswaardig probleem. Eenmaal vallen we terug naar de 70 km/h, maar Thea geeft geen kink en drinkt zich rustig door de reis heen. Een op twaalf om precies te zijn, toch een verschil met de vorige diesel (een op twintig). Als bewijs voor het succesvolle aankomen heb ik het volgende plaatje geschoten: (nee, dit is niet mijn boot!)



Binnen het weekend heb ik toch enkele klachten over Thea mogen ontvangen. Waarom precies? Daar volgende keer meer informatie!

Als laatste voor ik het vergeet; de prijsvraag! Het viel mij op hoe ondankbaar jullie allemaal zijn. Leg ik zo een mooi kado, een heus stukje Thea, is het vooruitzicht. Krijg ik opmerkingen als “ik zou Thea graag een keertje komen bezoeken, maar ik zou niet weten wat ik met t stukje metaal zou moeten”. Mij lijkt dit overduidelijk, maargoed. Dan niet he!

Zonder dollen, ik heb mij uitstekend vermaakt met alle oplossingen, thanks!

Als laatste: door een welverdiende vakantie zal de volgende blog weer 3 weken duren. Maar dan is er wel heel veel gebeurd!

Tunder

Alvast sneak previews voor de volgende blog ontvangen? Of zo een enorm fan dat elk fotomateriaal gewenst is?! Doet eens volgen! www.instagram.com/thea_komt_ooit