Busbouw #12, Zitten voor de blues

Door TunderNerd op dinsdag 2 juni 2020 14:53 - Reacties (6)
Categorie: busbouw, Views: 3.776

Het weektermijn is niet gehaald. Sorry. Dat beloofd natuurlijk de nodige uitleg en die is er natuurlijk ook. Maar voor de trouwe lezer: mijn excuses voor mijn ontrouwe postgedrag. Ik blijf wel blogs schrijven, tijd en energie vinden is een grotere opgave dan ik had verwacht.

Zoals al een aantal posts aangegeven: ik was druk bezig met de verhuizing voorbereiden. Hierdoor had ik bijna geen tijd meer om echt een hele dag in de bus te bouwen. Daarom was ik begonnen om veel afwerk materialen vast te zagen, buigen, lakken, bouwen, etc. Alle wanden moeten met hout bekleedt worden (beton wordt te zwaar), en de bus is een hoop behalve vierkant. Gelukkig heb ik naast mijn veterstrikdiploma ook mijn figuurzaag brevet, klieder bewijs en lak oorkonde. Mede door het thuiswerken kon ik steeds een uurtje mee pakken voor een nieuw laagje lak, een plank perfect uitzagen en afronden, noem het maar op. Ik had nog twee grote platen triplex staan, en die moesten in Thea passen ivm de verhuizing. Op het moment van schrijven ligt er een puzzel van 30 stukken hout klaar voor de inbouw.

De verhuizing zelf vrat de rest van de tijd: alles in dozen, opschrijven waar wat heen moet, mensen regelen en toen: Corona. Vrienden weer afbellen, volmachten bij notarissen, maar vooral geen klusspullen meer kunnen kopen. Zowel voorbereidend materiaal voor het huis, als spullen voor de bus. Als klap op de vuurpijl begon de elleboog te irriteren…

De volgende dag stond deze op standje zwanger. Nou lijkt het hebben van drie armen heel handig (vooral bij solderen kom ik vaak wat armen en een voet tekort), de kledingkeuze wordt wel extreem beperkt. Tijdens het ontbijt zwelde de onderarm tot formaat struisvogelei: waren het niet twee extra armen? Afijn: toch maar langs de huisarts voor een morning after pil. De dag van de verhuizing zelf: ook de bovenarm en schouder in stand zwanger en op voor nog zwaardere pillen. Ten strengste verboden om iets te tillen, verplaatsen, klussen, of schoon te maken. Ik heb die dag gevoeld hoe het is om Sultan te zijn: een heel leger aan familie heeft het toch in een dag voor elkaar kunnen krijgen! En Thea? Geen stap verder…

Gelukkig is de arm weer "normaal", en mag ik langzaam weer wat gaan doen. Senior had nog een kleine verrassing: de oude gek had een compleet frame gelast voor de nieuwe fauteuil. De oude stoel moesten we een aantal mechanismen van recyclen: de originele geleiders waren nodig. De operatie moest dus in één dag: ik ben zelf iets groter dan Wesley Sneijder, staand rijden was dan ook geen optie.

Op het moment dat de slijpschijf de stoel raakt gaat de hartslag en bloeddruk toch een standje hoger. Het is alsof je je kind mishandeld. En wanneer er iets fout gaat kost het heel erg veel geld. Stoelen voor een T3 zijn slecht te krijgen, duur, en vaak van slechte kwaliteit. Alles was gelukkig in de puntjes voorbereid, en uiteindelijk past het ook nog! Het enige probleem: de stoel kan nog naar voor- en achter schuiven. Het lock mechanisme hebben we niet over kunnen zetten helaas. Dit betekent dat we toch ergens iets creatiefs moeten maken, maar door de vrij hoge frictie is de bus prima te rijden. Foto's komen nog!

Overigens begint Thea na een lange rit steeds meer naar warme olie te ruiken. Voor de goede orde: mij hoor je er niet over klagen, en snuif vrolijk de dampen op. Het zal vast niet heel goed voor me zijn, maar dit is iets waar ik niet allergisch voor ben (lees: hooikoorts). Ik zie langzaam maar zeker een aantal keringen serieus gaan zweten, met af en toe kleine zwarte druppels onder de bus. De portemonnee huilt al.. Thea wordt toch niet incontinent?...


P.s. Wanneer eenmaal één bus hebt, ontstaat er snel een nest... Meet junior!


Meer foto's / project updates? volg ons @instagram! https://www.instagram.com/thea_komt_ooit/